Kalketrip

Kalketrip voelt zich thuis op open, zonnige, droge, kalkhoudende, bemeste bodems, vooral op klei, maar ook op mergel en zand. Ze werd aangetroffen op grazige zee- en andere dijken, op ruderale plaatsen in de duinen, in graslanden, op krijthellingen, op braakliggende grond en langs paden. De soort was bekend van Zeeland, Zuid- en Midden-Limburg, het rivierengebied, Ameland en enkele andere plaatsen. Over de status van deze tweejarige soort lopen de meningen uiteen. Volgens sommigen is de soort een adventief, terwijl anderen de soorten tot de inheemse flora rekenen. Het uitsterven werd onder andere in verband gebracht met het verdwijnen van schaapskudden. Na 1964 leek de soorten verdwenen te zijn, maar vanaf 1997 is ze weer gesignaleerd op meerdere plaatsen langs paden op de Sint-Pietersberg alwaar de soort zich tot nu weet te handhaven.