Muurpeper

Muurpeper staat op open, bijna altijd zonnige, droge en stikstofarme, voedselarme tot matig voedselrijke, basenrijke en meestal kalkrijke zandgrond en stenige plaatsen. De plant is tolerant tegen enige zoute invloed en is droogteresistent. De overblijvende en wintergroene plant groeit in duinmosvegetaties, in bermen en in neutraal grasland, op hellingen en steenglooiingen van dijken en viaducten. Verder op spoorweg- en industrieterreinen, op rotsen en puinhellingen, op rivierduinen en grindbanken, plantsoenen en begraafplaatsen, op opgespoten grond, platte daken en muren. Nederland valt geheel binnen het Europese deel van het verspreidingsgebied. De kale soort is in Nederland algemeen, het meest wordt ze in de duinen en langs de rivieren aangetroffen. Binnen de in Nederland aanwezige geelbloeiende Sedum-soorten met rolronde en halfronde bladeren is Muurpeper van de andere soorten te onderscheiden door de minder dan 9 mm lange en nauwelijks gespoorde bladeren die eirond en van onderen afgeplat zijn. Ze werd vroeger medisch gebruikt, onder andere tegen epilepsie en huidaandoeningen.